تلعيبة ( tel'ibat ) ص . ع . مرد بسيار بازىگر . تلعين ( tal'in ) م . ع . در شكنجه كشيدن . و باز داشتن . تلغب ( talaqqob ) م . ع . مانده گردانيدن . و دور و دراز راندن . تلغراف ( telqar f ) ا . پ . تلگراف . تلغف ( talaqqof ) م . ع . آماده شدن شير و شتر مر گرفتن سر كسى را . تلغم ( talaqqom ) م . ع . بوى خوش آلودن در ملاغم و گرداگرد دهن . و ملاغم جنبانيدن وقت سخن گفتن يق تلغم بالكلام اذا حرك ملاغمه به . تلغيب ( talqib ) م . ع . سخت مانده گردانيدن . تلغيط ( talqit ) م . ع . بانگ و فرياد كردن و خروشيدن . تلف ( talf ) ا . پ . ترف و قروت . تلف ( tolf ) ا . پ . آنچه از انگور و جز آن پس از خوردن باقى ماند كه شايستهء خوردن نباشد . تلف ( talaf ) ا . ع . رايگان يق ذهبت نفسه تلفا و طلفا . تلف ( talaf ) م . ع . تلف تلفا ( از باب سمع ) : هلاك گرديد . تلف ( talaf ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هلاك و زوال و ويرانى و انهدام . و اتلاف و زيان و تبزير و اسراف و خرج بىجا . و تلف شدن : هلاك شدن و فانى گشتن و اسراف شدن . و تلف كردن : هلاك كردن و ويران كردن و اسراف كردن . تلفا ( talafan ) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بدون مكافات و بىسزا . تلفاق ( telf q ) ا . ع . دو جامه‌اى كه هر دو را بهم دوزند . تلفت ( talaffot ) م . ع . نيك برگشته نگريستن . تلفظ ( talaffoz ) م . ع . سخن گفتن . تلفظ ( talaffoz ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تكلم و بيان و اداى حروف شمرده و بطور وضوح . تلفظات ( talaffoz t ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سخنهائى كه حروف آن شمرده ادا شوند . تلفع ( talaffo ' ) م . ع . جامه در خود پيچيدن . و جامه در سر كشيدن زن . و زبانه زدن آتش . و فرو گرفتن پيرى مرد را . و برگ فرو گرفتن درخت را . تلفف ( talaffof ) م . ع . جامه در خود پيچيدن يق تلفف فى ثوبه . تلفق ( talaffoq ) م . ع . در پيوستن يق تلفق به . تلفكار ( talaf - k r ) و تلفگار ( talaf - g r ) ص . پ . مسرف و مبذر و آنكه خرج بىجا مىكند . تلف كرده ( talaf - karde ) ص . پ . اسراف كرده و بر باد داده . تلفم ( talaffom ) م . ع . روى بند بستن زن . و عمامه بستن مرد بر دهان به شكل نقاب چنان كه تا بنوك بينى رسد . تلفية ( talfeyat ) م . ع . لفاه حقه تلفية : كاست حق او را . تلفيظ ( talfiz ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تكلم و گفتار . تلفيع ( talfi ' ) م . ع . فرو گرفتن موى سپيد سر را يق لفع الشيب رأسه . و پوشيدن سر يق لفع رأسه . و بسيار خوردن . و باشگونه كردن توشه دان را و تسمه‌اش در ميان آورده خواه آن تسمه را پاره كنند و خواه بدوزند . و به خود در كشيدن زن را و فرو گرفتن آن را يق لفع المراة . تلفيف ( talfif ) م . ع . سخت در نورديدن و نيك در پيچيدن . و از جاىجاى فراهم آوردن چيزى را . تلفيق ( talfiq ) م . ع . دو درز و يا دو سخن را بهم آوردن و لفق الحديث : بر بافت و بياراست آن حديث را . تلقاء ( telq ' ) ا . ع . ديدار و سوى و برابر و مقابل يق توجه تلقاء النار و تلقاء فلان و جلس تلقاءه . تلقاع ( teleqq ' ) ا . ع . مرد بسيار سخن . تلقاعه ( teleqq at ) ا . ع . مرد بسيار سخن و لقب نهنده مردم را . و گول و احمق . تلقام ( telq m ) و ( teleqq m ) ا . ع . كلان نواله . تلقامة ( telq mat ) و ( teleqq mat ) ا . ع . كلان نواله . تلقب ( talaqqob ) م . ع . با لقب شدن . تلقح ( talaqqoh ) م . ع . آبستن‌وار نمودن ناقه . و منسوب كردن كسى را بگناه ناكرده يق تلقح فلان على . و بدست اشاره كردن در سخن گفتن . تلقط ( talaqqot ) م . ع . از جابجا بر گرفتن خرما و جز آن . تلقع ( talaqqo ' ) م . ع . تلقع بالكلام : دشنام داد و سخن راند . تلقف ( talaqqof ) م . ع . از زير فرو ريخته شدن حوض . و فرو خوردن طعام . تلقلق ( talaqloq ) م . ع . جنبيدن - مقلوب تقلقل . تلقم ( talaqqom ) م . ع . بانگ كردن آب از بسيارى . و بمهلت فرو خوردن لقمه را . تلقن ( talaqqon ) م . ع . دريافتن و وا گرفتن . تلقى ( talaqqi ) م . ع . ديدار كردن . و پيش آمدن . و وا گرفتن . و باردار گرديدن